شما با حساب کاربری خود وارد نشده‌اید:
اگر خارش ۶ هفته یا بیشتر ادامه پیدا کند، باید علت آن بررسی شود. در چنین شرایطی، مراجعه به پزشک را به تعویق نیندازید و برای مدت طولانی تنها به خوددرمانی تکیه نکنید.
اگر خارش با کاهش وزن بیدلیل، تب، تعریق شبانه یا خستگی مداوم همراه باشد، این علائم را هنگام نخستین ویزیت به پزشک اطلاع دهید. پزشک برای بررسی علت خارش، درباره نشانههای همراه نیز سؤال خواهد کرد.
خارش در دوران بارداری همیشه نشانه یک مشکل جدی نیست، اما گاهی میتواند با کلستاز بارداری (Intrahepatic Cholestasis of Pregnancy) ارتباط داشته باشد. این بیماری کبدی با افزایش اسیدهای صفراوی خون همراه است. بنابراین، هر نوع خارش در دوران بارداری باید در اسرع وقت با پزشک یا ماما در میان گذاشته شود.
خارش همراه با تورم صورت، لب یا گلو ممکن است با کهیر و تورم لایههای عمیقتر پوست ارتباط داشته باشد. اگر این وضعیت با دشواری تنفس همراه شود، فوراً به اورژانس مراجعه کنید.
گاهی پوست می‌خارد، اما هیچ جوش، قرمزی یا تغییر قابل‌مشاهده‌ای روی آن وجود ندارد. در برخی افراد، خارش مزمن بدون تغییر پوستی میتواند با بیماریهای کلیوی یا کبدی ارتباط داشته باشد. به همین دلیل، ادامه این نوع خارش نیازمند بررسی علت است.
اگر خارش در شب تشدید شود، ممکن است خواب را مختل کند و باعث خستگی روز بعد شود. برخی بیماریهای پوستی و عمومی بدن با خارش شبانه همراه هستند. گال نیز یکی از بیماریهایی است که افراد مبتلا به آن معمولاً از خارش شدیدتر در شب شکایت دارند.
خشکی پوست میتواند با زبری، پوسته‌ریزی و احساس خارش همراه باشد. در این شرایط، استفاده از مرطوبکننده و پاک‌کننده ملایم میتواند نقطه شروع مناسبی برای مراقبت از پوست باشد. اگر خارش با این اقدامات کاهش پیدا نکرد، بهتر است علتهای دیگر بررسی شوند.
در اگزما یا درماتیت آتوپیک، خارش معمولاً همراه با قرمزی، خشکی و التهاب پوست بروز میکند. وجود این نشانه‌ها میتواند به تشخیص اگزما کمک کند، اما تشخیص نهایی باید بر اساس معاینه و ارزیابی پزشک انجام شود.
کهیر ممکن است به شکل برجستگیهای خارشدار روی پوست ظاهر شود و گاهی با تورم لایههای عمیقتر پوست همراه باشد. اگر این علائم تکرار شوند، پزشک باید علت آن‌ها را بررسی کند. در صورت همراه شدن تورم صورت یا گلو با دشواری تنفس، مراجعه فوری به اورژانس ضروری است.
اگر خارش ۶ هفته یا بیشتر ادامه داشته باشد، مزمن محسوب میشود. در این وضعیت، بهتر است به‌جای تکیه بر خوددرمانی، علت زمینهای با کمک پزشک بررسی شود.
در اگزما، خارش معمولاً با خشکی و قرمزی پوست همراه است. برخی افراد نیز سابقه شخصی یا خانوادگی اگزما و بیماریهای آلرژیک دارند. در مقایسه با خشکی ساده پوست، اگزما معمولاً با التهاب بیشتری همراه است.
پوست خشک اغلب زبر میشود و ممکن است پوسته‌ریزی و خارش داشته باشد. استفاده منظم از مرطوبکننده و مراقبت ملایم از پوست میتواند علائم را کاهش دهد. اگر این اقدامات مؤثر نباشند، لازم است علتهای دیگری نیز بررسی شوند.
کهیر معمولاً با برجستگیهای خارشدار روی پوست ظاهر میشود و در برخی موارد تورم لایههای عمیقتر پوست نیز دیده میشود. این برجستگی‌ها از نشانه‌هایی هستند که به افتراق کهیر از خارش بدون ضایعه پوستی کمک می‌کنند.
خارش شبانه یکی از شکایتهای رایج افراد مبتلا به گال است. بااینحال، خارش شبانه بهتنهایی برای تشخیص این بیماری کافی نیست. پزشک برای تشخیص، علائم پوستی، ویژگی خارش و سابقه فرد را بررسی میکند. تأیید تشخیص و انتخاب درمان مناسب به ارزیابی پزشکی نیاز دارد.
پوست را با پاک‌کننده‌ای ملایم و بدون کف تمیز کنید.
نرمکننده یا مرطوبکننده پایه را روی نواحی خشک پوست بزنید.
بدون مشورت پزشک، از ضدعفونی‌کننده یا کرم ضدخارش موضعی استفاده نکنید.
اگر خارش ۶ هفته یا بیشتر ادامه پیدا کرد، برای بررسی علت به پزشک مراجعه کنید.
پوست را با پاک‌کننده‌ای ملایم و بدون کف تمیز کنید.
نرمکننده یا مرطوبکننده پایه را روی نواحی خشک پوست بزنید.
بدون مشورت پزشک، از ضدعفونی‌کننده یا کرم ضدخارش موضعی استفاده نکنید.
اگر خارش ۶ هفته یا بیشتر ادامه پیدا کرد، برای بررسی علت به پزشک مراجعه کنید.
پیش از خواب، نرمکننده پایه را روی پوست خشک بزنید.
اگر خارش شبانه خوابتان را مختل میکند، زمان بروز خارش و محل آن را یادداشت کنید.
یادداشت‌های خود را هنگام مراجعه به پزشک همراه داشته باشید.
آنتیهیستامین خوابآور را بدون مشورت پزشک مصرف نکنید.
استفاده از نرمکننده و پاک‌کننده ملایم، یکی از پایه‌های مراقبت از پوست خشک و پوست مبتلا به اگزما است. راهنماهای اروپایی و آکادمی پوست آمریکا (AAD) نیز این روش را بخشی از مراقبت اصلی می‌دانند. بااینحال، پژوهشگران برای خارش با علت ناشناخته، مطالعه کنترلشدهای درباره اثربخشی نرمکنندهها پیدا نکردهاند.
آنتیهیستامینهای غیرخوابآور از درمانهای اصلی خارش ناشی از کهیر هستند. پزشک ممکن است در صورت نیاز، دوز این داروها را افزایش دهد. البته این توصیه به خارش ناشی از کهیر مربوط است و نمی‌توان آن را به همه انواع خارش تعمیم داد.
شواهد بالینی موجود برای تأیید اثربخشی آنتیهیستامینها در همه انواع خارش کافی نیستند. برای مثال، پژوهش‌ها اثربخشی این داروها را در خارش ناشی از اگزما یا خارش با علت ناشناخته به‌طور قطعی ثابت نکردهاند.
پژوهش‌ها اثربخشی کورتیکواستروئیدهای موضعی را در درمان اگزما نشان داده‌اند و راهنمای AAD نیز مصرف آن‌ها را برای این بیماری توصیه میکند. پزشک معمولاً دارو را برای مدت محدود و روی ناحیه مشخصی از پوست تجویز میکند. در مقابل، پژوهشگران برای خارش مزمن با علت ناشناخته، مطالعه کنترلشدهای درباره اثربخشی این کرم‌ها پیدا نکردهاند.
تاکرولیموس و پیمکرولیموس از داروهایی هستند که اثربخشی آن‌ها در درمان اگزما بررسی شده است. راهنمای اروپایی نیز این داروها را برای بعضی انواع خارش موضعی پیشنهاد میکند. بااینحال، طبق برچسب دارویی FDA، ایمنی مصرف طولانیمدت آن‌ها هنوز به‌طور کامل ثابت نشده است.
شواهد پژوهشی نشان میدهند گاباپنتین و پرگابالین میتوانند خارش مرتبط با بیماری پیشرفته کلیه را کاهش دهند. شواهد مربوط به سایر انواع خارش محدودتر و ضعیف‌تر هستند. FDA همچنین درباره خطر بروز مشکلات جدی تنفسی در افراد دارای عوامل خطر هشدار داده است.
راهنمای اروپایی، پرمترین ۵ درصد را یکی از درمانهای توصیهشده برای گال معرفی میکند. ازآنجاکه خارش شبانه میتواند علتهای دیگری نیز داشته باشد، نباید صرفاً بر اساس این علامت از پرمترین استفاده کرد. ابتدا باید تشخیص گال توسط پزشک تأیید شود.
راهنمای اروپایی، کپسایسین موضعی را یکی از گزینههای درمان خارش مزمن و موضعی میداند. بااینحال، نتایج پژوهش‌های مربوط به خارش ناشی از بیماری کلیه بسیار نامطمئن هستند و این درمان برای خارش گسترده سراسر بدن توصیه نمی‌شود.
شواهد اولیه نشان میدهند لیدوکائین یا ترکیب لیدوکائین و پریلوکائین ممکن است به کاهش خارش موضعی کمک کند. مصرف این دارو باید کوتاه‌مدت باشد و سطحی بیش از ۱۰ درصد از بدن را نپوشاند.
برخی شواهد اولیه نشان میدهند جبران کمبود آهن ممکن است خارش مرتبط با کم‌خونی ناشی از فقر آهن را کاهش دهد. بااینحال، ابتدا باید کمبود آهن با آزمایش تأیید شود و سپس پزشک درباره نوع و مقدار درمان تصمیم بگیرد. مصرف خودسرانه مکمل آهن توصیه نمی‌شود.
فوتوتراپی با اشعه فرابنفش (UV) برای برخی انواع خارش مزمن کاربرد دارد و در راهنمای اروپایی نیز به‌عنوان یکی از گزینههای درمانی معرفی شده است. انتخاب نوع دستگاه و تعداد جلسات به نظر پزشک بستگی دارد. این روش در مراکز تخصصی پوست مجهز انجام میشود.
نمولیزوماب دارویی است که گیرنده اینترلوکین ۳۱ را مهار میکند. مراجع دارویی، این دارو را برای پروریگو ندولاریس (Prurigo Nodularis) و اگزمای متوسط تا شدید تأیید کرده‌اند. تجویز آن باید توسط متخصص پوست انجام شود و استفاده از آن به ارزیابی شرایط بیمار نیاز دارد.
خارش پوست احساس ناخوشایندی است که فرد را به خاراندن صورت یا بدن وادار میکند. اگر این حالت ۶ هفته یا بیشتر ادامه داشته باشد، طبق راهنمای EADV خارش مزمن (Chronic Pruritus) محسوب میشود. در چنین شرایطی، شناسایی علت زمینهای اهمیت زیادی دارد. دستورالعمل اروپایی خارش مزمن نیز بر تشخیص دقیق علت به‌عنوان یکی از پایه‌های اصلی درمان تأکید میکند.
خارش بدن میتواند علتهای مختلفی داشته باشد. خشکی پوست و اگزما از علتهای پوستی آن هستند، اما بیماریهای کلیه، کبد، تیروئید و برخی بیماریهای خونی نیز ممکن است باعث خارش شوند. بر اساس یک مرور پژوهشی درباره بیماریهای سیستمیک، خارش پایدار در ۱۰ تا ۵۰ درصد بزرگسالان ممکن است با یک بیماری مهم ارتباط داشته باشد. البته این یافته به این معنا نیست که خارش در همه افراد نشانه بیماری جدی است. بااینحال، اگر بدن بدون وجود جوش یا بثورات پوستی می‌خارد، بهتر است علت آن بررسی شود.
اگر خارش به دلیل خشکی پوست ایجاد شده باشد، استفاده منظم از مرطوبکننده معمولاً یکی از نخستین اقدامات مراقبتی است. در دستهبندی مراقبت پوست میتوانید محصولات ملایم و متناسب با پوست خود را بررسی کنید. اگر خارش برای چند هفته ادامه پیدا کرد یا با علائم دیگری همراه شد، برای بررسی علت با متخصص پوست مشورت کنید.
خارش پوست ممکن است در هر سنی اتفاق بیفتد، اما علت آن در گروه‌های مختلف یکسان نیست. برای مثال، خشکی پوست یکی از علتهای مهم خارش در سالمندان است. برای آشنایی بیشتر با این وضعیت، به صفحه پوست خشک مراجعه کنید.
افراد مبتلا به اگزما، بیماریهای کلیوی یا کبدی و کمبود آهن نیز ممکن است خارش را تجربه کنند. همچنین، خارش در دوران بارداری باید توسط پزشک یا ماما ارزیابی شود تا در صورت وجود علت زمینهای، بررسی و درمان مناسب در زمان لازم انجام گیرد.
خارش بدن ممکن است علت پوستی یا عمومی داشته باشد. خشکی پوست و اگزما از علتهای پوستی آن هستند و بیماریهای کلیه، کبد، تیروئید یا خون نیز میتوانند باعث خارش شوند. طبق دستورالعمل اروپایی خارش مزمن، بررسی دقیق علت و کنترل همزمان بیماری زمینهای و علائم اهمیت دارد. اگر خارش چند هفته ادامه پیدا کرد، برای بررسی علت با متخصص پوست مشورت کنید.
خارش بدن ممکن است با بیماریهایی مانند نارسایی کلیه، کلستاز کبدی یا برخی بیماریهای خونی ارتباط داشته باشد. یک مرور پژوهشی درباره بیماریهای سیستمیک نشان میدهد خارش پایدار در ۱۰ تا ۵۰ درصد بزرگسالان ممکن است نشانه یک بیماری مهم باشد. این یافته به معنای ابتلای همه افراد دارای خارش به بیماری جدی نیست. برای تشخیص علت باید شرح حال، معاینه و در صورت نیاز آزمایشهای پزشکی انجام شود.
خارش بدون جوش لزوماً نشانه یک بیماری خطرناک نیست، اما اگر ادامه پیدا کند باید علت آن بررسی شود. یک پژوهش درباره خارش مزمن گزارش کرده است که بیماریهای کلیه و کبد در افراد مبتلا به خارش مزمن بدون تغییر پوستی بیشتر دیده میشوند. اگر خارش برای چند هفته ادامه داشت، با پزشک مشورت کنید. پزشک بر اساس شرح حال و معاینه، آزمایشهای لازم را تعیین میکند.
اگر خارش ۶ هفته یا بیشتر ادامه داشته باشد، مزمن محسوب میشود. راهنمای EADV در این شرایط، بررسی علت زمینهای را مهم میداند. اگر خارش شما از این مدت گذشته است، برای ارزیابی علت آن با متخصص پوست مشورت کنید.
برخی بیماریهای پوستی و عمومی بدن میتوانند خارش را در طول شب تشدید کنند. مرور خارش شبانه این وضعیت را با اختلال خواب و کاهش کیفیت زندگی مرتبط میداند. علت خارش شبانه در همه افراد یکسان نیست و منابع موجود توضیح واحدی برای تمام موارد ارائه نمیکنند. اگر خارش شبانه برای چند هفته ادامه پیدا کرد، به پزشک مراجعه کنید.
خارش شبانه یکی از نشانههای احتمالی گال است، اما بهتنهایی برای تشخیص این بیماری کافی نیست. راهنمای اروپایی گال خارش شبانه را از شکایتهای اصلی بسیاری از مبتلایان معرفی میکند. پزشک برای تشخیص، ویژگی خارش، علائم پوستی و سابقه فرد را بررسی میکند. پیش از تأیید تشخیص، درمان گال را شروع نکنید.
شواهد بالینی کافی برای تأیید ارتباط کمبود ویتامینها با خارش بدن در منابع این بخش وجود ندارد. بااینحال، درباره کمبود آهن، که ویتامین نیست، منبع پژوهشی در دسترس است. مرور خارش ناشی از فقر آهن کمبود آهن را یکی از علتهای احتمالی خارش مزمن معرفی میکند. شواهد اولیه نشان میدهند جبران کمبود آهن ممکن است خارش مرتبط با آن را کاهش دهد. مکمل آهن را بدون آزمایش و نظر پزشک مصرف نکنید.
برخی بیماریهای کبدی و کلیوی میتوانند باعث خارش شوند. مرور پژوهشی درباره بیماریهای سیستمیک نارسایی کلیه و کلستاز کبدی را از علتهای مهم خارش پایدار معرفی میکند. البته این ارتباط به معنای آن نیست که هر فرد مبتلا به خارش، بیماری کبدی یا کلیوی دارد. اگر خارش ادامه پیدا کرد، پزشک میتواند این احتمالها را با بررسیهای مناسب ارزیابی کند.
اختلالهای تیروئید نیز در فهرست علتهای عمومی خارش قرار دارند. مرور خارش سالمندان پرکاری و کمکاری تیروئید را از علتهای احتمالی خارش معرفی میکند. منابع این بخش اطلاعات کافی درباره ارتباط دیابت با خارش ارائه نمیکنند. اگر علاوه بر خارش، علائمی مانند خستگی یا تغییر وزن دارید، با پزشک مشورت کنید.
اطلاعات موجود برای تعیین میزان دقیق این ارتباط کافی نیستند. یک پژوهش درباره خارش مزمن و سرطان بروز سرطان را طی ۵ سال در بیماران مبتلا به خارش مزمن بررسی کرده است. برخی بیماریهای خونی نیز در گروه علتهای احتمالی خارش قرار میگیرند. بااینحال، خارش بهتنهایی نشانه ابتلا به سرطان نیست. پزشک باید با توجه به علائم، شرح حال و نتایج آزمایشها این احتمال را بررسی کند.
خشکی پوست میتواند میزان آب موجود در پوست را کاهش دهد و سد دفاعی آن را تضعیف کند. این تغییرها ممکن است باعث خارش شوند. مرور نرمکنندهها نقش نرمکنندهها را در حفظ رطوبت و تقویت سد دفاعی پوست بررسی میکند. به همین دلیل، نرمکنندهها از گزینههای اصلی مراقبت از پوست خشک هستند. برای آشنایی بیشتر با این وضعیت، به صفحه پوست خشک مراجعه کنید. اگر خارش با مراقبت پایه کاهش پیدا نکرد، با پزشک مشورت کنید.
خشکی پوست و بیماریهای عمومی بدن از علتهای مهم خارش در سالمندان هستند. مرور خارش سالمندان این علتها را بررسی و دستهبندی کرده است. استفاده از نرمکننده معمولاً یکی از نخستین اقدامات مراقبتی برای پوست خشک است. ازآنجاکه سالمندان ممکن است نسبت به عوارض دارویی حساستر باشند، پیش از مصرف هر دارویی باید با پزشک مشورت کنند.
یک نرمکننده ملایم و پایه میتواند برای مراقبت از پوست خارشدار، بهویژه در صورت وجود خشکی، مناسب باشد. مرور نرمکنندهها کاربرد نرمکنندههای پایه را در مراقبت از پوست خشک بررسی میکند. منابع این بخش، فرمولاسیون یا نوع خاصی از مرطوبکننده را برتر معرفی نمیکنند. در دستهبندی مراقبت پوست میتوانید محصولات ملایم را بررسی کنید. اگر محصولی باعث سوزش یا قرمزی شد، مصرف آن را متوقف کنید.
شواهد بالینی کافی برای اثبات اثربخشی آنتیهیستامینها در همه انواع خارش وجود ندارد. بررسی کاکرین درباره خارش برای خارش با علت ناشناخته، مطالعه کنترلشدهای درباره این داروها پیدا نکرده است. در مقابل، آنتیهیستامینهای غیرخوابآور از درمانهای اصلی خارش ناشی از کهیر هستند. دوز دارو را خودسرانه افزایش ندهید و درباره انتخاب داروی مناسب با پزشک مشورت کنید.
آنتیهیستامینهای خوابآور کاملاً بیخطر نیستند و نباید بدون مشورت پزشک مصرف شوند. ارزیابی EMA درباره هیدروکسیزین خطر کوچک اما مشخص طولانی شدن فاصله QT را گزارش میکند. این ارزیابی مصرف هیدروکسیزین را برای سالمندان توصیه نمیکند. اطلاعات این منبع به پیش از سال ۲۰۲۰ مربوط است و منابع این بخش اطلاعات تازهتری ارائه نمیکنند. اگر خارش شبانه خواب شما را مختل میکند، علت آن را با پزشک بررسی کنید.
پزشک ممکن است برای کنترل اگزما، کورتیکواستروئید موضعی را برای مدت کوتاه و روی ناحیه محدودی از پوست تجویز کند. راهنمای AAD درباره اگزما این داروها را برای درمان اگزما توصیه میکند. بااینحال، پژوهشگران برای خارش مزمن با علت ناشناخته، مطالعه کنترلشدهای درباره این درمان پیدا نکردهاند. برای آشنایی بیشتر با این بیماری، به صفحه اگزما مراجعه کنید. کورتیکواستروئید را بدون نظر پزشک روی نواحی وسیع یا برای مدت طولانی مصرف نکنید.
مصرف طولانیمدت کورتیکواستروئید موضعی بدون نظارت پزشک ممکن است با خطرهایی همراه باشد. بررسی ترک کورتیکواستروئید(25)00101-1/fulltext پدیده ترک کورتیکواستروئید موضعی (Topical Steroid Withdrawal) را بررسی میکند و به افزایش توجه پژوهشگران به این موضوع در سالهای اخیر اشاره دارد. این بررسی همچنین نگرانی بیش از اندازه درباره این داروها یا استروئیدهراسی را مطرح میکند. کورتیکواستروئید را خودسرانه شروع یا قطع نکنید و درباره مدت مصرف مناسب با پزشک مشورت کنید.
اگر خارش با تورم صورت، لب یا گلو یا دشواری تنفس همراه شود، فوراً به اورژانس مراجعه کنید. راهنمای بینالمللی کهیر کهیر را با برجستگیهای پوستی، تورم لایههای عمیقتر پوست یا هر دو تعریف میکند. اگر فقط برجستگیهای خارشدار دارید و نشانه دیگری وجود ندارد، باز هم برای بررسی علت و انتخاب درمان مناسب با پزشک مشورت کنید.
خارش در دوران بارداری همیشه نشانه یک مشکل جدی نیست، اما باید در اسرع وقت با پزشک یا ماما در میان گذاشته شود. اجماع کلستاز بارداری خارش و افزایش اسیدهای صفراوی خون را دو نشانه اصلی کلستاز بارداری معرفی میکند. برای تأیید این وضعیت، بررسی پزشکی و آزمایش لازم است. ازآنجاکه منابع این بخش اطلاعات محدودی درباره ایمنی سایر درمانهای خارش در بارداری دارند، هیچ دارویی را بدون نظر پزشک مصرف نکنید.
پزشک برای تشخیص گال، ویژگی خارش، علائم پوستی و سابقه فرد را بررسی میکند. راهنمای اروپایی گال کرم پرمترین ۵ درصد، ایورمکتین خوراکی و لوسیون بنزیل بنزوات ۲۵ درصد را از درمانهای توصیهشده معرفی میکند. انتخاب روش مناسب باید توسط پزشک انجام شود. پیش از تأیید تشخیص، درمان گال را شروع نکنید.
اگر خارش ۶ هفته یا بیشتر ادامه پیدا کرد، برای بررسی علت آن به پزشک مراجعه کنید. خارش همراه با کاهش وزن بیدلیل، تب، تعریق شبانه یا خستگی مداوم نیز به ارزیابی نیاز دارد. دستورالعمل اروپایی خارش مزمن بر بررسی این علائم هنگام گرفتن شرح حال بیمار تأکید میکند. خارش در دوران بارداری و خارش همراه با تورم صورت نیز باید زود ارزیابی شوند. مراجعه بهموقع میتواند به شناسایی علت و انتخاب درمان مناسب کمک کند.
آزمایشهای مورد نیاز برای بررسی خارش مزمن در همه افراد یکسان نیستند. پزشک با توجه به شرح حال، معاینه و علائم همراه تصمیم میگیرد چه بررسیهایی لازم است. دستورالعمل اروپایی خارش مزمن شروع ارزیابی را با شرح حال دقیق و معاینه بدنی توصیه میکند. منابع این بخش فهرست کاملی از آزمایشهای لازم ارائه نمیکنند؛ بنابراین، بدون نظر پزشک برای خود آزمایش درخواست نکنید.
در حال حاضر، شواهد بالینی کافی برای معرفی یک درمان مشخص که در تمام موارد خارش مزمن با علت ناشناخته مؤثر باشد، وجود ندارد. بررسی کاکرین درباره خارش برای یک دارو شواهدی با اطمینان پایین پیدا کرده و برای بسیاری از درمانهای رایج نیز مطالعه کافی در دسترس نبوده است. این محدودیت شواهد به معنای درمانناپذیر بودن خارش نیست. پزشک میتواند علتهای احتمالی را بررسی کند و بر اساس شرایط هر فرد، روش مناسبی برای کنترل علائم انتخاب کند.
